Warszawa: Życzenia Księdza Prowincjała

W dzisiejsze Święto Ofiarowania Pańskiego, tradycyjnie zwane Świętem Matki Bożej Gromnicznej, przeżywamy XIV Dzień Życia konsekrowanego. W tym szczególnym dniu pragnę wraz z Wami wszystkimi dziękować Bogu za dar i tajemnicę wybrania. Ich treścią jest zawierzenie Stwórcy, pójście za Jego słowem i pełne miłości zanurzenie się w Nim, na wzór Maryi, naszej Matki.
Trzeba nam sobie nieustannie uświadamiać, iż życie konsekrowane jest postawieniem na miłość. Własnym wyborem, każdy z nas, powinien starać się odpowiadać na tę miłość Chrystusa do nas wszystkich. O tym poucza Sługa Boży Jan Paweł II w posynodalnej adhortacji apostolskiej Vita Consecrata, gdzie stwierdza, że „najważniejszym przejawem (życia zakonnego) nie są zewnętrzne dzieła, ale przede wszystkim uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo. Oto jest wyzwanie i pierwszoplanowe zada¬nie życia konsekrowanego” (VC, 72).
Życzę radości płynącej z całkowitego oddania się sprawie budowania wspólnoty Kościoła wszędzie tam, gdzie przychodzi nam żyć i podejmować codzienną pracę, w Polsce i poza jej granicami, na misjach, w duszpasterstwie parafialnym, katechetycznym i specjalistycznym. Życzę, byśmy idąc za Jezusem drogą rad ewangelicznych, pragnęli iść z odwagą tam, dokąd poszedł Chrystus, i czynić to, co On czynił (por. VC, 75).
Niech przykład Maryi, Płaczącej Pani z La Salette, wypowiadającej nieustanne fiat dla spełnienia się woli Bożej w Jej życiu, stanie się dla nas inspiracją, byśmy codziennie z wielką ufnością przyjmowali i wypełniali Bożą misję, wynikającą z charyzmatu naszej Wspólnoty zakonnej i Reguły naszego Zgromadzenia.
Niech nasza modlitwa za siebie nawzajem, ta osobista i wspólnotowa, pomaga nam w stawaniu się coraz bardziej czytelnymi i autentycznymi świadkami miłości i głosicielami Dobrej Nowiny. Niech światło ze świec naszego życia oświeca mroki naszych zwątpień i kryzysów, byśmy wytrwali na drodze powołania i osiągnęli życie wieczne.