Szkolnictwo saletyńskie na Filipinach

 

Nasze trudne początki

Podwaliny pod prywatne szkoły katolickie w południowej i zachodniej części prowincji Isabela dało czterech bardzo utalentowanych saletynów. Rozpoczęli oni od tworzenia szkół, które byłyby miejscem ewangelizacji młodzieży oraz zapewniałyby uczniom stosunkowo niedrogie, ale solidne wykształcenie na poziomie podstawowym i średnim.

Pierwsza szkoła powstała w San Mateo w 1949 r. Przekształcono ją w 1951 r. w Liceum Uniwersytetu Saletyńskiego. W 1952 r. powstały Uniwersytet Saletyński i szkoła saletyńska w Aurora, później szkoły saletyńskie w Roxas (1957 r.), w Quezon (1960 r.), w Jones (1961 r.), w Cabatuan (1967 r.) i w Ramon (1967 r.). Obecnie pod opieką misjonarzy saletynów w filipińskiej prowincji pw. Maryi Matki Nadziei jest siedemnaście placówek oświatowych: jeden uniwersytet, osiem szkół średnich i osiem szkół podstawowych.

Centralna Rada Administracyjna (CAB)

Kapłan i część kadry, San Mateo, Filipiny     

Na początku lat 60. każda ze szkół miała własną Radę Powierniczą, aż do 1968 r., kiedy ustanowiono Centralną Radę Administracyjną. W jej skład wchodził prowincjał prowincji filipińskiej saletynów, jako przewodniczący, oraz wszyscy dyrektorzy szkół. Rada miała za zadanie koordynację działań i nadzór nad saletyńskim systemem edukacji.

W 1971 roku rząd zadecydował, że wszystkie stanowiska administracyjne w szkole muszą być piastowane przez Filipińczyków, a każdy administrator musi posiadać tytuł magistra w dziedzinie edukacji. Mimo że ustawa weszła w życie dopiero w 1977 r., przysporzyła wielu trudności Centralnej Radzie Administracyjnej, ponieważ większość dyrektorów nie miała odpowiednich kwalifikacji. Tylko w trzech szkołach dyrektorami byli saletyni Filipińczycy, ale siedmiu z nich było równocześnie proboszczami. Ponadto, jeżeli chodzi o wymagane kwalifikacje, tylko dwóch z nich miało dyplomy: ks. Efren Musngi MS – magistra administracji i ks. Salvador Pico MS – magistra poradnictwa.

Narodziny Systemu Szkół Saletyńskich (LSSS)

 

Campus, Roxas   

Aby rozwiązać problem spowodowany przez ustawę (tzw. prawo filipinizacyjne), powołano nową strukturę administracyjną. Utworzono tylko jedną Radę Powierniczą jako organ nadzorujący dla wszystkich szkół saletyńskich, z inspektorem podlegającym bezpośrednio radzie, sprawującym kontrolę nad wszystkimi szkołami. Ksiądz – dyrektor, który nie posiadał wymaganych kwalifikacji zostawał mianowany kapelanem – konsultantem edukacyjnym.

Dawniej i dziś

 

Dwie studenki w trakcie przerwy   
Roxas   

 

Od pionierskich początków z lat 1976-1977 do dzisiejszego stanu, System Szkół Saletyńskich, z jedną tylko Radą Powierniczą 

dla wszystkich ośmiu szkół, przetrwał krytyczne chwile, podejmując wyzwania, które silnie wpływały na dalsze działania i zarządzanie szkołami. Dzięki Bożej pomocy oraz wsparciu wielu świeckich pracowników i dobrodziejów, będziemy nadal oferować możliwie najlepsze środowisko edukacyjne dla tysięcy naszych uczniów i studentów.

Nasza wizja: System Szkół Saletyńskich zakłada wspólnotę żyjącą w wolności i pełni istnienia, całkowicie pojednaną z sobą, z innymi i z Bogiem.

Nasza misja: Poruszeni przez duchowość i pobożność saletyńską my, członkowie Systemu Szkół Saletyńskich, zobowiązujemy się do praktykowania chrześcijańskiego przywództwa w społeczeństwie, do ewangelizacji skoncentrowanej na odkupieńczej miłości Chrystusa i do promocji całościowego rozwoju osoby.

 

Kaplica pojednania, Roxas   

Nasza filozofia edukacji: Wychowanie w duchu saletyńskim jest nieustannym procesem wzrostu w wolności i w pełni istnienia, przeżywanym i doświadczanym przez wszystkich uczniów szkoły, realizowanym przez pojednanie i przyswojenie filipińskich wartości kulturowych, a także naśladowanie Jezusa Chrystusa, który przyszedł „po to, aby mieli życie i mieli je w obfitości” (J 10,10).

ks. Rosanno Soriano MS; tłum. ks. Karol Porczak MS

Oryginał artykułu można znaleźć tu.